در اقتصاد ایران، ناترازیها دیگر تنها به بودجه، انرژی یا بانکها محدود نمیشوند؛ یک ناترازی عمیقتر و کمتر دیدهشده، اعتماد در فضای اقتصادی است. این ناترازی نه در آمارها ثبت میشود و نه در لایحهها دیده میشود، اما هر تصمیم اقتصادی، هر سرمایهگذاری و هر پروژه توسعهای را تحت تأثیر خود قرار میدهد. در شرایطی که تورم مزمن و ناپایداری سیاستها اعتماد بازیگران اقتصادی را فرسایش داده است، منابع حتی در دسترس هم نمیتوانند موتور رشد و توسعه را روشن کنند و اقتصاد به سمت تصمیمهای کوتاهمدت و محافظهکارانه رانده میشود.
